Φεμινισμός Νέας Κοπής & Άλλα Φρούτα Εποχής…

Σήμερα το πρωί, πάνω στο πρώτο καφεδάκι της ημέρας και τη χαλαρή διάθεση που το συνοδεύει, πετυχαίνω στο Facebook feed το παρακάτω άρθρο του Guardian: ‘What killed the romcom? It was Love, Actually‘ – by Hadley Freeman.

Guardian

Σκέφτομαι λοιπόν, “α, ωραία, quality click-bait – για να δούμε!”. Click-bait γιατί έχει να κάνει με το Love, Actually, ταινία-ορόσημο στις ρομαντικές κομεντί για πολύ κόσμο, ιδιαίτερα για μας τους… ‘Millennials’ που βρισκόμεθα στα 30+, ενώ τώρα βγαίνει μικρού μήκους sequel της ταινίας, και quality, γιατί όπως και να το κάνουμε, μιλάμε για άρθρο του Guardian και όχι της Sun ή του Newsbomb.

Συνοπτικά λοιπόν, στο εν λόγω άρθρο, η γράφουσα μας φανερώνει πόσο την απογοήτευσε εξαρχής το Love, Actually ως ταινία-εκπρόσωπος του romcom genre, από την πρώτη κιόλας σινεπροβολή που το παρακολούθησε με μία φίλη και πώς κατέληξαν να είναι και οι δύο κυριολεκτικά devastated, σε σημείο που μετά την προβολή τηλεφωνήθηκαν να δουν αν είναι καλά και αν επέζησαν αυτής της καλλιτεχνικής τραγωδίας…

Στη συνέχεια, η αρθρογράφος μας εκθέτει ως λόγους της τρομερής της απογοήτευσης και αποδοκιμασίας προς το έργο, τους εξής:

  1. Η ρομαντική πλοκή περιλαμβάνει στην πλειοψηφία της άνδρες που ‘κάνουν stalking’ στις γυναίκες που τους ενδιαφέρουν (βλέπε σκηνή Andrew Lincoln-Keira Knightly με τις κάρτες) ή
  2. που τις παρενοχλούν σεξουαλικά στο χώρο εργασίας (Hugh Grant, Colin Firth, Alan Rickman), και κατά την αρθρογράφο: “Most women in the movie are emphatically socially or professionally inferior to the men around them, and all are hopelessly passive, waiting for a suitor to pursue her in an airport or turn up like a deranged intruder on her front steps
  3. Και συνεχίζει, με την εξαίρεση στον κανόνα, κατά την ίδια, που και πάλι δεν είναι αρκετή:        “Laura Linney’s character is allowed to have a successful career, but she has a brother so she’s not allowed to have a boyfriend because, apparently, men can’t bear for their woman to have another man in their life, even a sibling.
  4. Καταλήγει, με το plotline που εκείνη χαρακτηρίζει κλισέ: “And of course there’s a plotline about how all American women are dying to sleep with nerdy Englishmen, because that’s a leitmotif in Richard Curtis’s films.”
  5. Και με τα γλωσσικά εμπόδια που θα έπρεπε να απαγορεύουν το storyline μεταξύ Colin Firth και Lúcia Moniz: “Oh, and we haven’t even talked about how Firth and his maid, played by Lúcia Moniz, don’t even speak the same language, but that doesn’t stop her delightedly accepting his marriage proposal.”

Στο συγγραφικό της διάβα δε, η αρθρογράφος κατακεραυνώνει εν συνόλω το είδος του romcom μετά το When Harry Met Sally βάλλοντας κατά πάντων στη βιομηχανία του romcom, αλλά κυρίως, κατά του ‘φονικού’ Love, Actually:

My theory, which I’ve been honing now for 14 years, is that Love, Actually killed the romcom. Much has been written about the death of this genre in Hollywood, with fingers pointing at Kate Hudson, Katherine Heigl, Gerard Butler and Matthew McConaughey, whose increasingly deranged movies in the 2000s made love seem as appealing as a root canal. But it was Love, Actually that really showed how debased the form had become, with its implausible plots and insulting depictions of women – and men, but mainly women. A similar drop in quality can be seen in Nora Ephron’s romcoms, from the peerless When Harry Met Sally to the stalker-y Sleepless in Seattle to the even more stalker-y You’ve Got Mail. But Ephron at her laziest is a billion times more palatable than Curtis at his most saccharine.

comedies-7

Στο μεταξύ δε, και προς εξασφάλιση αντικειμενικότητας, η γράφουσα μας έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα με το romcom ως είδος και ότι αγαπά πολλά ποιοτικά, κατά την ίδια, έργα του είδους: “Look, I love romcoms. We’ve already established my fondness for Four Weddings and Notting Hill, a sackable offence at the Guardian. Then there’s Romancing the Stone, Moonstruck, Annie Hall, How To Marry a Millionaire – these are films that have got me through many a blue or bored day. ”

Και η κατακλείδα της, συμπυκνώνει την άποψη και την οπτική της: “Sure, I hope the sequel raises plenty of money. But I also hope that maybe watching it will remind people just how hateful that movie always was, and maybe inspire someone to write the next great British romcom, or at least one that doesn’t suggest the best a woman can hope for is being felt up by her boss. My bar is not high, folks.

Και θα μου πείτε, τώρα: “ΟΚ, Όχι-Κουτσή-Μαρία κι εσύ τι ζόρι τραβάς; Η γυναίκα έχει άποψη και την εκφράζει, μέσα από ένα καλογραμμένο και με επιχειρήματα άρθρο“.

Ναι, το άρθρο είναι ιδιαίτερα καλογραμμένο και με επιχειρήματα. Το πρόβλημά μου είναι η ύπαρξη ‘γραμμής’ και κοινωνικής σκοπιμότητας και ότι τα επιχειρήματα είναι στρεβλωμένα και προσαρμοσμένα ώστε να ταιριάζουν σε αυτή και να την υπηρετούν.

Το όλο άρθρο είναι ένα οικοδόμημα από lego, φτιαγμένο με παιδιάστικο πείσμα και μοντέρνες παρωπίδες στην παιδική χαρά μιας νεοφεμινίστριας του γλυκού νερού.

Και δικαιολογώ την άποψή μου: είναι τόσο της μόδας και επιβεβλημένο στην εποχή μας να διυλίζουμε τον κώνωπα, να μεγαλοποιούμε το καθετί και να βρίσκουμε λόγους να προσβαλλόμαστε εμείς και οι προσωπικές και κοινωνικές μας ευαισθησίες – γιατί είμαστε τόοοσο πιο καλλιεργημένοι, διαβασμένοι, ανώτεροι και καλύτεροι από την προηγούμενη γενιά. Και ΠΡΕΠΕΙ να το ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ με κάθε ευκαιρία. Ας μην ξεχνάμε ότι πλέον, αν δεν ποστάρουμε και επιδείξουμε ό,τι μας αφορά δημοσίως, δεν υπάρχουμε – ούτε εμείς, ούτε η άποψή μας.

rude

Μας κακόμαθε μια γενιά που εγκαθίδρυσε τη Φροϋδική Σχολή στο κέντρο των πάντων, σε σημείο αποποίησης κάθε προσωπικής επιλογής και ευθύνης στην πορεία της ζωής, ενώ παράλληλα ήταν απασχολημένη να καταπίνει χάπια, να κρύβει προβλήματα κάτω από το χαλί, να διαιωνίζει το κοινωνικό στίγμα σε όλα τα μέτωπα και να καταναλώνει αλόγιστα – για μια ‘καλύτερη ζωή’, για να έχουν τα βλαστάρια της τα πάντα, για να ενσαρκώνεται το Αμερικανικό και στην τελική το Παγκόσμιο Όνειρο.

Πήραμε λοιπόν τη σκυτάλη, μια αρχικά προνομιούχα και εξελικτικά μικρομέγαλη γενιά, που της αναγνωρίζονταν προνόμια, ελευθερίες και αυτονομία από πολύ νεαρές ηλικίες και που σε ένα μεγάλο ποσοστό δυστυχώς, κατέληξε σε αιωνίως κακομαθημένα παιδιά. Η παγκόσμια οικονομική κρίση που επήλθε, από μια πλευρά άφησε καμένη γη και ανθρώπους που έπρεπε να αγωνιστούν ακόμα πιο σκληρά για την επιβίωση και την πιθανότητα μιας ποιότητας ζωής, ενώ από την άλλη, το χαίνον κοινωνικό-οικονομικό χάσμα που προκάλεσε, είχε ως απότοκο μια διευρυμένη προνομιούχα κάστα – αυτούς που αντιμετωπίζουν αυτά που εύγλωττα αποκαλούμε “first world problems”. Ελληνιστί, και σε μια λίγο πιο αγοραία απόδοση, μπορείς και να αποκαλέσεις το φαινόμενο αυτό “δουλειά δεν είχε ο διάολος, γαμούσε τα παιδιά του”.

Λόγω των καταβολών και του ακόλουθου κοινωνικού πλαισίου που περιγράψαμε παραπάνω λοιπόν, η σύγχρονη “first world community” δημιούργησε και ανύψωσε τάσεις όπως η εξτρίμ πολιτική ορθότητα και ο ιμιτασιόν και φανατικός φεμινισμός νέας κοπής. Ο οποίος καταδικάζει ποικίλες αποχρώσεις σχέσεων και mindset, όπως η επιθυμία και η ανάγκη για μια σταθερή ερωτική σχέση ή – θεός φυλάξοι! – γάμο, και υποβιβάζει κάθε γυναίκα με τέτοιες ‘παρωχημένες’ επιθυμίες σε άμυαλη και ‘κοινή’ δεσποσύνη σε κίνδυνο, που ντροπιάζει το φύλο της επειδή τόλμησε όχι να ερωτευτεί, αλλά δυνητικά να αναγνωρίσει ως ισότιμο και ενίοτε στήριγμά της έναν άνδρα. Γιατί σύμφωνα με αυτό το νεόκοπο φεμινιστικό lifestyle που μας επιβάλλουν τα Μέσα και οι εκπρόσωποί τους, μια σύγχρονη δυναμική γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να είναι 100% ανεξάρτητη, φιλόδοξη, μοντέρνα και να δαιμονοποιεί κάθε νύξη ή προσωπική της επιθυμία για δέσμευση και οικογένεια. Πρέπει επίσης, να βάλει τον εαυτό της στο τριπάκι να ψάχνει για και να κάνει πολύ σεξ (απελευθερωμένη και μονδέρνα ούσα), να επιβάλλει στον εαυτό της την ιδέα ότι είναι αρχικά αμφισεξουαλική και τελικά αρχέγονα λεσβία και να συζητάει με τους πάντες την έμμηνο ρύση της – που πρέπει να έχουν την όρεξη και την ανοιχτομυαλιά να ακούσουν κάθε λεπτομέρεια, αλλιώς είναι φαλλοκράτες, μισογύνηδες και οπισθοδρομικοί. Παράλληλα, ως κοινωνικά συνειδητοποιημένη και χειραφετημένη γυναίκα, πρέπει να αγωνίζεται υπέρ του μέγα σκοπού “Show the nipple” στα social media – γιατί πού πας μωρή κυράτσα και πόσο αγαπάς τον εαυτό σου, αν δεν έχεις αναρτήσει 5-6 τοπλες ή/και τσίτσιδες φωτό στα προφίλ σου να τις δει ο κόσμος όλος?? Ή, πόσο εκτιμάς εσένα και το φύλο σου αν δεν παλεύεις για τον έτερο μέγα σκοπό της αξύριστης μασχάλης??

Δημιουργείται λοιπόν έτσι, εντέχνως και με πολλά χάδια και τρεντυ σκουλαρίκια στα γυναικεία αυτιά, ένα νέο καλούπι να χωθεί το γυναικείο φύλο – ένα πολύ πιο επικίνδυνο καλούπι, που μοστράρει ως δόλωμα μια επίφαση ελευθερίας με μπόλικη δόση ελευθεριότητας και ένα νέο σετ περιορισμών στα ψιλά γράμματα του συμβολαίου. Ένα καλούπι, με τις πλάτες της πολιτικής ορθότητας, της μόδας και της επικαιρότητας και το αμπαλάζ της δημοφιλίας και της εγκυρότητας στον σύγχρονο κόσμο μας μέσα από τον καθρέφτη – το διαδίκτυο.

beYOU

Γι’αυτό συγχύστηκα με το παραπάνω άρθρο -και πολλά ακόμα που μοστράρονται σαν αυτό. Γιατί με τσαντίζει να με πατρονάρουν και μάλιστα με την επίφαση ότι το κάνουν για χάρη μου. Με εξοργίζει να με εκλαμβάνουν ως άσκεπτο ον, που θα αφομοιώσω και θα καταπιώ αμάσητο το κάθε δράμι επιβαλλόμενης οπτικής, αρκεί να μου το τρίψουν επίμονα και με πρόγραμμα στη μούρη.

Είμαι γυναίκα, σύγχρονη (αναγκαστικά, αλλιώς θα αποτελούσα λογικό παράδοξο!) και κανείς δε θα μου επιβάλλει την άποψή του για το τι σημαίνει αυτό. Μου αρέσει να είμαι on top of my game στη δουλειά μου, να εξελίσσομαι, να μαθαίνω, αλλά μου αρέσει και το ροζ-μωβ, τα φρου-φρου και τα αρώματα, ενώ μόνη στο σπίτι μπορεί να γουστάρω να γυρνάω με τρύπια τι-σερτ και φόρμα, ή ως άλλη Μέριλιν. Έχω ψηλά την οικογένειά μου και εκτιμώ την ευγένεια ή την ερωτική προσοχή ενός άνδρα, εφόσον είναι ειλικρινής και δε με προσβάλλει και αυτά τα στοιχεία δε με καθιστούν άβουλη και ανίκανη. Έχω φάσεις τρελής καλλιτεχνικής ανησυχίας και δραστηριότητας και κρίσεις απύθμενης τεμπελιάς. Είμαι αφόρητα ντεμοντέ και εχω πνευματικά/θρησκευτικά πιστεύω, το θράσος και τη ‘στενομυαλιά’ να ακολουθώ και να επιλέγω τον φυσικό σεξουαλικό προσανατολισμό που μου βγαίνει αυθόρμητα και όχι αυτόν που μου φοράνε ως μόδα. Είμαι – εως και κυνικά- ρεαλίστρια, αλλά πιστεύω στο ρομαντισμό και θα επιθυμούσα μια σταθερή και γεμάτη σχέση, κι αυτό δε με κάνει ανεγκέφαλη damsel in distress εν αναμονή του πρίγκηπα, αλλά ανθρώπινο ον που επιθυμεί αγάπη με τους δικούς του όρους και θέλω. Για να μην αναφέρω ότι ο σωματότυπός μου δε μπαίνει αποκλειστικά στα ακραία καλούπια και τα ρούχα ή της Κέιτ Μος στα ανορεξικά της, ή της Άσλεϊ Γκράχαμ στα βαριά της και σας σοκάρω… Μπορώ και έχω το δικαίωμα μεθαύριο να τα απορρίψω όλα αυτά και να αποφασίσω να γίνω μια workaholic ερμημίτισσα, ή Καρμελίτισσα μοναχή και θα συνεχίσω να είμαι σύγχρονη, σκεπτόμενη, αυτόβουλη γυναίκα. Χωρίς να θέλω ή να έχω ανάγκη τα καλούπια σας να με χρίσουν τέτοια. Και συνεχίζοντας να σέβομαι και να στηρίζω όλες τις γυναίκες και τους ανθρώπους γύρω μου, που σκέφτονται και πράττουν διαφορετικά από εμένα.

LoveActually
flickr image

Χρυσή μου Hadley, σεξουαλική παρενόχληση είναι το να σου την πέφτουν χύμα, στεγνά και προσβλητικά ενώ έχεις ξεκαθαρίσει ότι δεν ενδιαφέρεσαι. Στο χώρο εργασίας δε, μπορεί να γίνει ιδιαίτερα άσχημο, αν συνοδεύεται από κατάχρηση εξουσίας ή/και απειλές. Μπορεί να καταλήξει – και δυστυχώς καταλήγει συχνά – σε εκβιασμό και βιασμό. Από την άλλη, ξέρεις, υπάρχουν και περιπτώσεις που ο κόσμος (και ασχέτως ιεραρχίας) γνωρίζεται στο χώρο εργασίας, γουστάρονται ή και επιλέγουν να συνάψουν ρομαντική ή καθαρά σεξουαλική σχέση λόγω αμοιβαίας έλξης. Συνήθως, ξέρεις, αυτά έρχονται μετά από κάποιο φλερτ και ερωτική προσέγγιση και όχι κατόπιν υπογραφής δήλωσης του νόμου 105… Επίσης, μπορεί να φανεί απίστευτο σε εσένα και στο λοιπό μονδέρνα εύθικτο σινάφι, αλλά πολλοί δημιουργοί (ταινιών, βιβλίων, θεατρικών, τραγουδιών κλπ) ΔΕΝ φτιάχνουν έργα με σκοπό να επηρεάσουν το συλλογικό ασυνείδητο και να περάσουν συγκεκριμένη ατζέντα – αυτή είναι μια δουλειά που ανέλαβαν αυτοβούλως οι δημοσιογράφοι.

Τελικά, αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι αυτή η μαζική υστερία των άκρων που μας έχει πιάσει αυτή την εποχή (και πέρα από κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές σκοπιμότητες που όντως υπάρχουν, παγκοσμίως και ανά περίπτωση), οφείλεται εν πολλοίς στην καταπίεση, τα τείχη και το κοινωνικό στίγμα περασμένων εποχών. Η πραγματική νίκη πάνω στα παρωχημένα και περιοριστικά στερεότυπα, θα ήταν να αποφύγουμε να δημιουργήσουμε δικά μας, να διαθέτουμε κοινή λογική και πάνω απ’όλα αυτογνωσία πλάι στην αυτοπεποίθηση, ηρεμία και ανοχή. Live and let live.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: